In een felucca over de Nijl

In de loop van de ochtend komt de boot dichtbij ons appartement voorvaren, waarna we even zoet zijn om terug in de stroming te draaien, andere passagiers op te pikken en Aswan voorbij te varen. Er is die ochtend weinig wind en die komt bovendien zoals doorgaans uit het noorden, waardoor we stroomafwaarts telkens overstag moeten, terwijl het er alle schijn van heeft dat stroming meer doet om ons voort te bewegen. Toch laten we de stad achter ons en dobberen we langs de natuurrijke oevers van de Nijl in de felucca gestaag verder noordwaarts.

Het tempo blijft nog een paar uur onveranderd die dag, waardoor er gelegenheid genoeg is om ook eens het roer te bedienen, lekker te liggen op de zachte kussens op het dek, of in het zonnetje op het sundeck. We praten wat met de Australische medereizigers en de vrolijke tweekoppige crew. De laatsten hebben plezier in hun werk, er worden grapjes gemaakt en koprollen geoefend, terwijl er met een schuin oog op de koers wordt gelet en een complete maaltijd wordt gekookt op een tweepits gasstelletje in het ruim. Zelf wachten ze met smart op wat te drinken, een maaltijd en een sigaret tot de zon onder is, want het is rammadan. Net voor die tijd wordt de boot aangemeerd bij een klein eiland, waar de avond snel valt terwijl we ons samen tegoed doen aan dadels en een heerlijke Nubische mangosap.

De boot wordt omkleed met een lange doek, die muggen niet buiten houdt, maar wel de vochtige lucht rondom de boot en de wind. Het licht op de boot gaat nog even aan, maar al snel is iedereen onder zeil, op de kussens op het dek ligt het prima. Onder goede fleecedekens is de nacht aangenaam warm. En als we ons weer beginnen te roeren is de zon al even op. Een hop struint over een eilandje, dat we over de boeg kunnen zien liggen als we ons hoofd optillen, nog gestrekt op het dek. De schippers houden zich kalm, zolang wij ook blijven liggen. Ze hebben om 3 uur nachts stilletjes gegeten, om deze tiende dag van de ramadan weer door te kunnen komen. Er moet nog de hele dag gewerkt worden.

De rivier is spiegelglad in de ochtend. Als onbetreden sneeuw, of vlak zand zonder voetsporen, maar hier kunnen we pootjebaden. Een passerend vissersbootje verbreekt de rust, al lijkt die zich vlot te herstellen als de golfjes van de oever terugkaatsen en oplossen in de breedte van de Nijl. Ondertussen duwt de schipper de felucca af om verder uit de kant – waar een zuchtje wind zich aftekent op het water – de zeilen te kunnen laten zakken, al gebeurt er weer weinig meer dan wat de stroming teweeg brengt. We glijden verder noordwaarts, waar we door het gebrek aan wind gister niet voor het donker konden komen. Ook nu duurt het nog wel even voor er genoeg wind in het zeil komt om de boeg stroomopwaarts te kunnen draaien.

We komen tot vlakbij Kom Ombo, waar de anderen van boord gaan om de tempels te bezoeken en door te reizen naar Luxor. Terwijl zij van boord gaan en de boot wordt klaargemaakt voor de terugreis zijn wij al afgeleid. Op een hekje aan wal zit een blauwe ijsvogel van het formaat merel in het water te turen voor zijn ontbijt. Zijn kop draait om zowel ons als een eventuele prooi in de gaten te houden. Een duik is zo snel dat je het makkelijk mist. Net zo snel zit hij weer op zijn post, klaar voor een volgende poging. Dat kunnen ze ook vanuit de lucht, als een biddende roofvogel blijven ze hangen op een behoorlijk afstand boven het water. Om dan als een pijl naar beneden te storten en – met wat geluk – met een vis boven te komen.

Riet ruist in de wind die langzaam aan kracht wint en ons steeds vlotter weer zuidwaarts brengt. We passeren dicht langs de oever, waar de stroming het minst sterk is. Later glijden we langs zandduinen met kortere groene pollen als een soort helmgras, met ertussen hier en daar palmbomen. Het maakt het uitzicht exotisch. Langs al die variatie blijft een speurende blik lonen: verschillende soorten reigers reageren laat of helemaal niet op de stille gang van de zeilboot. Zwartwitte ijsvogels komen met het hele gezin van hun takken. Ibissen vliegen op een afstand in een groep weg terwijl zwaluwen in groten getale laag over het water scheren.

We hoeven niets anders dan te kijken wat er langs komt, met tussendoor een paar bladzijdes uit een boek, of een hazenslaapje. Vissers zetten een net uit en roeien dan stroomopwaarts een stukje met ons op, terwijl ze met een lange balk hard op het water slaan en op de bodem van de boot stampen om vissen in het net te drijven. Wat vee zoekt een maaltje bij elkaar tussen het groen op de oevers. We passeren bij Nieuw Aswan, een stad in aanbouw, opnieuw de brug – waarvoor het zeil moet worden gestreken en de mast wordt verlaagd. Op het gemak maken we de comfortabele zeiltocht zo rond en komen we halverwege de middag weer heel ontspannen terug in Aswan.