Je hoort ons niet klagen, maar het is wel even wennen aan het bewolkte weer en beperkt uitzicht op onze weg naar het noorden. Op een heuvel in Parc Natural de la Serra Calderona kamperen we een nachtje om de volgende dag bij toch wel aardig weer een mooie wandeling te kunnen maken. Het gebied blijkt in het weekend populair onder mountainbikers en andere wandelaars uit de omgeving van Valencia.
Aandachtig wandelen
Over kou kunnen we zeker niet klagen, want het wolkendek houdt de nacht warm en de temperatuur in de camper boven de 17 graden. Dat is gelijk zo’n beetje de maximumtemperatuur voor de dag en daarmee perfect wandelweer. Na een goed ontbijt kunnen we vlot op pad. De eerste wandelaars passeren onze camper al voor we onze veters gestrikt hebben en waarschuwen ons, misschien meer voor het praatje, voor de dennenprocessierupsen die in optocht achterlangs de auto kruipen.
Het zet de toon voor aandachtig wandelen, ook aangemoedigd door het uitzicht dat ondanks de hoogte waarnaar we lopen beperkt blijft. De hele wandeling voert rond een hoge heuvel, El Crestó, te herkennen aan een toren, die op de omliggende hellingen bijna altijd te zien is. We passeren bordjes naar een font, een bron. De waterbak ligt wat verscholen in een bocht, halverwege een helling waar alleen kleine dennenbomen groeien, waarvan sommige in bloei staan. Over kleine kegels ligt stuifmeel dat zich bij de kleinste aanraking in een wolkje verspreid. Al van ver kunnen we daarom aan een paar kale loofbomen zien dat er wat aan de hand is. Die kunnen hier alleen gedijen op zo’n bron van water.
Wilde asperges
Menig mountainbiker passeert ons in volle vaart op de aflopende wegen, of met een gestage stevige inspanning op de hellende. We kunnen ons voordeel doen met ons ontspannen tempo en onze ogen de kost geven. Dat doen andere wandelaars die ons tegemoet komen duidelijk ook, er wordt vrolijk gegroet, maar Jiska is scherp en ziet in de hand van de laatste wandelaarster een bosje heldergroene takjes. We geven onze ogen daarna de kost en ontdekken al snel in schaduwrijke bermen de wilde asperges die in deze tijd van het jaar gevonden kunnen worden.
Het wordt met slechts twee scheuten die dag geen maaltje. Dat geeft niet, want we hebben genoeg voorraad in de camper en we kunnen er morgen nog een missie van maken. En er valt nog wel meer te oogsten in dit soort gebieden. Het makkelijkst: rozemarijn, dat hier tot gigantische struiken groeit. Daarbij vergeleken is het nog een beetje opletten om ook tijm te vinden, die we doorgaans eerder onder de voet treden en dan herkennen aan de geur. We hebben maar een paar kleine takjes nodig om ’s avonds de gebakken aardappels een beetje Provençaals te kruiden. En de andere dag lukt het inderdaad om elders rond Serra meer asperges te plukken.
Jonge bossen
Dat droogte doorgaans voor veel bomen hier toch het grootste probleem is – of was -, verraadt een bos dat desondanks vol nieuwe aangroei staat. Er staan slechts enkele dikke bomen, die ouder zijn. Er ontbreken duidelijk bomen die daartussen zitten qua leeftijd. Alles wijst erop dat de meeste bomen op een bepaald moment zijn verdwenen. Eén van de dikkere bomen bevestigt het meest waarschijnlijke scenario: de verschroeide bast herinnert aan een bosbrand in dit gebied in augustus 2004. De rest van de wandeling kunnen we studie maken van het verloop van de brand aan de hand van nieuwe aangroei en bomen die aan het vuur ontsnapten. En het verklaart die toren op de hoogste heuvel, die bijna zeker wel een brandtoren moet zijn geweest.
Ook met een scherpe blik op stap? Dan bevelen we de boeken van Tristan Gooley aan. Met zijn Outdoor Gids voor Wandelaars herken je signalen en sporen in de natuur en verrijk je je buitenavontuur!
Blijf op de hoogte!
Ontvang een wekelijkse e-mail met de laatste blogberichten
