Een langeafstandswandelaar zou al goed over de helft van de GR92 zijn op de plek waar wij de route van 1500km voor een paar etappes volgen. We wandelen langs de GR92 bij Cartagena, even ten westen van de stad, vanaf Isla Plana tot San Juan de los Terreros. Na de nodige voorbereiding kunnen we op pad!
Met een oog op de route en etappes van de GR92 voor de route door Murcia bekijken we opties voor overnachten. In de winter kunnen die beperkt zijn. Hele stadjes staan in de slaapstand tot de zon weer meer warmte geeft en daarmee de toeristen weer terugkomen. Voor vertrek boeken we overnachtingen. Al hebben we soms feitelijk maar één keus, het lukt om ze op punten te vinden waarmee we met haalbare en zelfs redelijk gelijke afstanden een mooie meerdaagse wandeltocht kunnen maken. De volle dagen lopen we telkens een kleine 20 kilometer.
Met een bescheiden backpackje met kleding voor wisselende temperaturen, wat eten en drinken en aan onze voeten elk een paar goede wandelschoenen en – niet te vergeten(!) – een wandelstok kunnen we de tocht beginnen. Al moeten we daarvoor eerst bij ons beginpunt komen. De auto laten we achter in San Juan de los Terreros. Van daar komt – met een overstap in Puerto de Mazzaron – een busverbinding uit in Isla Plana. De chauffeur van Bambus doet z’n uiterste best voor de transfer. Luid getoeter ontgaat zeker een paar mensen in Puerto de Mazzerón niet (maar belangrijker: de chauffeur van de volgende Alsa bus).
We komen vroeg op de middag aan en na een bescheiden lunch is de eerste middag lopen een opwarmertje. Bovendien gaat de route hier grotendeels over boulevards. Op ons gemak lopen we aan het eind van de middag alsnog weer terug Puerto de Mazarrón in. Daar is het op de boulevard dan gezellig druk. Bij de selectie van tentjes die open zijn, zit men aan een late lunch of vroege borrel. We lopen eraan voorbij en checken in bij een meid die een kamertje in haar huis via AirBnB verhuurt. Daarna trakteren we onszelf bij een Indiaas restaurant.
De volgende dag is dan een echte etappe. Van Puerto de Mazarrón lopen we naar Puntas de Calnegre waar weinig meer faciliteiten zijn dan een barretje en een albergue. Precies wat we nodig hebben. Maar dat alles niet voor we de etappe heel Spaans begonnen zijn met een ontbijt van churros met een chocodip bij de lokale churrería. Een brood van de panadería gaat in de tas voor de lunch. Onder het Jezusbeeld lopen we vervolgens Puerto de Mazarrón uit voor de dagtocht langs de kust van de Middellandse Zee.
Playa na playa, met elk een andere naam, volgen elkaar op. We nemen het niet zo nauw met de rood-witte markeringen en volgen onze neus over de paden die ook populair zijn bij andere wandelaars. Vooral bij Bolnuevo is het merkbaar populair in het mooie gebied met zandstenen kliffen ten westen van het dorpje, waarlangs ook een goed pad loopt. Van die medewandelaars laten we er steeds meer achter ons, als ze niet zo ver gaan als wij of een strandje naar hun zin hebben gevonden. Het weer is er goed genoeg voor om ergens lekker in de luwte in het zonnetje te blijven zitten. We nemen het ervan bij onze lunch.
Ruige lege natuur gaat vrij abrupt weer over in Spaanse kassenbouw van plastic. Op de smalle kuststrook die overblijft achter de ontgonnen vallei staan talloze campers, zoals op veel plekken die ook maar een beetje toegankelijk en niet verboden zijn in deze regio. We inspecteren dus hun wagens en gedragingen om nog eens wat inspiratie op te doen over hoe ’t wel of niet moet. Erna volgen nog wat mooie stranden in een gebied waar zwart steen het zandsteen vervangt, zo kunnen we merken dat we Punta Negra passeren en Puntas de Calnegre naderen. Ook in het dorpje bij laatstgenoemde is met een camper area het inwonertal vertienvoudigd, waardoor een barretje nog open is. Na de check-in bij het hostel kunnen we met een drankje en tapas wat honger stillen tot het rijke avondmaal in het hostel dat om negen uur geserveerd wordt.
Ook om negen uur, maar dan ’s ochtends, staat het ontbijt klaar. We marcheren dus zeker niet op een lege maag door het regionale natuurpark Cabo Cope y Puntas de Calnegre. Laatsgenoemde Puntas de Calnegre laten we zo achter ons. Aan de horizon is al de hele wandeling Cabo Cope onmisbaar. Vandaag is dat het einddoel, of beter gezegd daar net voorbij de plaats Calabardina, tot het laatste moment aan het zicht onttrokken. Het is dus een wandeltocht met vooral natuur, waardoorheen we de vlaggetjes goed kunnen volgen om op de mooie route te blijven. Kers op de taart is een ommetje dat we als staart van de etappe kiezen, parallel aan de GR92 is een pad over de flanken van de Cabo Cope echt een aanrader.
Het dorpje Calabardina lijkt vervolgens heel wat voor de hongerige wandelaar. Al direct komen we langs een barretje waar het goed vol zit. Het hotel Miramar aan de andere kant van de baai ziet er echter wat verlaten uit. Een check-in moeten we telefonisch regelen. In een kluisje hangen sleutels klaar waarmee we onszelf toegang verschaffen. We houden nog even contact via WhatsApp als we bij het barretje opnieuw van wat tapas met een drankje genieten. De drukte wordt verklaard: in het hele dorp is verder weinig open buiten de twee maanden hoogseizoen in juli en augustus; op een zondagavond in februari zeg maar niets. We kunnen voor avondeten terecht in Águilas (op 2 uur wandelen) of Telepizza laten bezorgen. De beheerder van het hotel wil ons wel uit onze nood helpen met een broodje ham voor €30. Dat blijkt erg opportunistisch, misschien voor ons allen. We hebben in ieder geval weinig keus en een gevulde maag. Ons hoor je niet klagen, noch melden dat er nog €15 aanvulling op de aanbetaling voor de kamer moest volgen.
Met op voorraad nog een restje haribobeertjes, twee meuslirepen, een mandarijn en een cakeje van het hostel beginnen we onze slotetappe de volgende ochtend zonder de wandelstok. Dat beseffen we ons na een kilometer; vroeg genoeg om op een holletje terug te kunnen en de sleutel nog even uit de kluis te halen. Daarna volgt een afwisselende wandeling met een beetje van alles van de voorgaande dagen. Mooie natuur, grote aantallen campers in de baaien, gevolgd door aanbouw van appartementen en hotelcomplexen ter hoogte van het prachtige uitzicht op Isla del Fraile. We nemen hier trouwens een alternatieve route die uitdagender maar dan ook boeiender is dan de GR92 (die hier grotendeels langs een autoweg leidt). De grotere stad Águilas wordt met elke stap aantrekkelijker: we komen na een panadería bij de markthal ook een churrería tegen. Een welkome aanvulling op het ontbijt en gelijk ook genoeg voor een lunch.
Het staartje van onze wandeling gaat tegen een straffe wind in, waardoor we de pas er goed in houden. Gaandeweg volgen we hier steeds meer de route, die ons uiteindelijk (langs de weg) een door wind ontstemd San Juan de los Terreros in voert. Onze camper staat daar onverstoord te wachten in een klein regenbuitje. Da’s lekker thuiskomen! In ons coconnetje kunnen we terugblikken op een mooi weekend op pad!
Blijf op de hoogte!
Ontvang een wekelijkse e-mail met de laatste blogberichten
